Balikbayan box

“Balikbayan box”,  ito ang kalimitang tawag natin sa kahon na ipadadala ng ating mga mahal sa buhay galing sa ibang bansa. Ibat ibang bagay na nakalagay, damit, sapatos, aplayanses, at kung anu anu pa para sa mga kamag-anak, sa mga kapit bahay, kaibigan o kung sino sino pa.

Naalala ko nung bata ako,lagi akong nakakakita ng mga malalaking kahon na dumadating sa bahay ng lola ko, sa bahay ng tito ko galing sa ibang bansa, at tinatanong ko sa sarili ko, “ anuba yung mga yon, at bakit sila nagpapadala ng mga ganong bagay? Naisip ko pa noon, na kapag ba nangibang bansa ka, mayaman kana, dahil ang daming pinapadala sa pilipinas na nakalagay sa mga kahon, at ang tawag pa noon ay door to door.  At lagi din akong nakakatanggap ng pasalubong galing sa kanila, sa tita at minsan sa mga kaibigan namin na galing ibang bansa. At naisip kodin na “ bakit sa ibang bansa pa sila bumibili ng mga gamit wala bang ganon sa pilipinas?

Isang araw, may dumating na sulat para sa lola ko, galing sa tito ko na nasa Saudi, masaya ang lola ko dahil sumulat ang anak nya, at maya maya, tinanong ng lola ko “ anak, anu daw ang gusto mong pasalubong galing sa tito amang mo?” . Ang saya saya ko, hindi nako mapakali sa kakaisip kung ano ba ang bilin ko, damit ba? Sapatos na kalimiting bilin sa mga OFW? Pero dahil mahilig akong makinig ng kanta, naisip ko noon na walkman nalang, at dahil yon palang naman ang uso noon. Maya maya, kumuha na ng bolpen at papel ang lola ko at tuloy tuloy na ang aming pagsagot sa sulat ng aking tito. Nakita ko ang lola ko na masaya na malungkot habang nagsusulat, hindi ko naman maitanong sa kanya kung ano ang nararamdaman nya dahil wala sa tabi nya at hindi nya kasama ang anak nya? Dahil wala pa akong masyadong muwang noon. Hindi ko pa noon maitanong kung ano ang pakiramdam ng may mahal na nasa malayung lugar o ibang bansa. Gusto ko ding  tanungin sa tito ko kung ano ba ang pakiramdam kapag nangibang bansa ka? Ano ang mga bagay bagay na nararanasan o kaya naman nararamdaman na malayo ka sa pamilya?

Ilang buwan ang nakakalipas. Magulo sa labas ng bahay, parang may naghihiyawan! Yon pala, dumating na ang tito ko galing Saudi. Ang daming kahon, iba’t iba ang sukat, may malaki, at hndi kalakihan. Excited akong makita ang laman! Alam ko at ramdam ko na excited ang lahat sa laman ng kahon. Baka kasi nandon na ang pinabili ko sa tito ko na walkman. Hindi nako makaalis sa tabi ng kahon, syempre bata, binantayan ko talaga hanggang sa mabuksan kung ano ang nasa loob. Maya maya, tinawag na ang pangalan ko, na parang tumaya ako sa lotto at naghihintay sa resulta kung ako ay nanalo.. haha.

Simpleng bagay, pero ang saya saya ko, na tila ba yoon ang pinakamagandang bagay na natanggap ko noong bata ako. Mula noon, sabi ko sa sarili ko, kapag ako ay lumaki, papangarapin ko ding mangibang bansa, para maranasang makapagpadala ng kahon-kahong gamit sa pamilya ko. At para masagot ang tanong ko sa sarili ko na ano nga ba ang pakiramdam ng nangingibang bansa at malayo  sa pamilya. At dahil hindi naman kami mayaman, at hindi lahat ng bagay nakukuha o nabibili namin, mas lumaki pa ang aking pangarap na mabigyan ng magandang buhay ang aking pamilya bukod sa isa o sampung kahon na maipapadala ko sa kanila.

At dahil sa walang sawa kong humingi ng tulong sa Maykapal, natupad ang aking pangarap na mangibang bansa dahil din sa tulong ng aking tita. Sobrang saya ko, dahil katatapos ko ng kolehiyo, napagbigyan ang aking kahilingan na makapagtrabaho sa ibang bansa, dahil matutulungan ko na ang pamilya ko, at bukod don, matutupad na ang pangarap kong makapagpadala ng “balikbayan box” sa kanila.

Ayan na, may malaking kahon sa harapan ko, nakabukas, tila bagang nagsasabi na” lagyan mo na ako ng laman”. Ready ko ng punuin ng gamit,para mapadala sa Pilipinas. Pero bakit ganon? Parang ayaw mong lagyan, naghahalong lungkot at tuwa ang nararamdaman ko? Parang gusto kong sarili ko nalang ang ilagay ko sa kahon upang makauwi ng Pilipinas. Upang makasama ko na ang aking pamilya, upang mahagkan ko na sila. Akala ko noon, napakadaling maglagay ng gamit sa malaki o maliit na kahon, napakahirap pala, hindi mahirap sa katawan, kung hindi, mahirap sa pakiramdam na sa tuwing ibinabalot mo ang gamit na ibibigay sa kanila, nasasambit mo ang kanilang mga pangalan na na tila bagang nangungulila ka, sa tuwing isusulat mo ang pangalan nila sa supot o sa kapirasong kahon para sa kanila, parang naiisip mo na sana kasama kang uuwi pabalik ng Pilipinas.

Akala ko din noon madaling mangibang bansa, at kapag nandon kana, madaling kumita ng pera. Hindi pala, ang daming bagay na dapat isakripisyo para sa pamilya. Mararanasan mo talaga ang mga bagay na dati ay hindi mo kaya, nandon ang pagtitipid, tamang pag gastos ng pera upang kahit papano tayung mga OFW ay may maipadala sa ating pamilya, upang kahit papano ay mabili natin ang gamit na minsan hindi nila nakamtan. Nandoon ang pakikitungo sa ibang lahi, at pansamantalang pag adopt sa kanilang kultura. Oo, nakaka inganyo pumunta at mag trabaho sa ibang bansa dahil kung iisipin, may ilang trabaho na malaki ang kita kumpara sa Pilipinas, pero hindi lahat ganon, mag sisimula talaga sa mababa hanggang sa makamit mo ang tagumpay ika nga. Pakikitungo sa mga ibang lahi na hindi natin alam kung ano ang nasa isip. Hindi gaya sa Pilipinas na mababait at madaling pakiusapan at pakibagayan ang mga tao. Akala ko din noon na ang mga bagay na pinapadala ng mga nasa ibang bansa ay wala sa Pilipinas, halos lahat pala ay mayroon, sinasabi lang na imported dahil sinabing “binili sa ibang bansa” pero kung iisipin, mas magaganda pa pala ang produkto ng Pilipinas na masasabi nating “imported” talaga dahil gawang pinoy at tatak pinoy!  Naisip ko din na mahirap talagang mangibang bansa, lalo na at nag iisa ka, walang pamilya na dadatnan mo sa bahay, walang kapit-bahay na pwede kang makipag usap, at lalong wala tayong makausap sa ating sariling wika, at mas masasabi nating mas maganda ang kultura nating kinagisnan kaysa sa kanila.

Ang balik bayan box na ating sinasabi ay hindi lang basta kahon na may nakalagay na gamit, sapatos damit o kung anu-ano pa. Kalakip non ay ang walang katapusang pananalangin sa Taas at ating pagmamahal sa ating pamilya at upang maibigay ang mga bagay na ninanais nila. Isang kahon na punong-puno ng pag-asa, isang kahon na punung puno ng pagmamahal sa pamilya. Oo, ito nga ay kahon ng pag-ibig! At isang kahon na pag papaalala na kahit anong mangyari, uuwi at uuwi ako sa bansang aking sinilangan at aking kinilala.

Taas noo ako sa mga OFW na hindi padin kinakalimutan ang ating sariling wika at kahit anung mangyari sa atin hindi pa din natin nakakalimutang umuwi sa sariling bansa  sa kabila ng pag sasakripisyo at pagkahiwalay sa mga mahal sa buhay.

This blog entry is an Official PEBA 2011 Nominee No. 22 for OFW Bloggers Division.

 Pinoy Expats/OFW Blog Awards 2011

Theme of this year is  ”Ako’y Magbabalik, Hatid Ko’y Pagbabago.” ( “I Will Return, I Will Bring Change”)