Have a blessed New Year to all!  God Bless! <3

Hahahaa… Kinda like this video! Cool right?!? Okey, I need a sign now! LOL

When you love someone, say it. Say it loud. Say it right away, or the moment just passes you by and you may never get a chance again.

People live, but people die.

Sa buhay, minsan nabubuhay tayu sa mga kasinungalingan na pawang tayu din ang gumagawa. Bakit? ewan ko, siguro ikaw kaya mong sagutin ang tanong ko? Chos! Merun kasi tayung mga kadahilanan na ayaw nating malaman ng iba, o kaya naman gustu mong mag magaling sa ibang tao, kaya puro kasinungalingan ang iyong sinasabe.

Ano nga ba ang tunay na mga kadahilanan kung bakit tayu nag sisinungaling? Itu ba ay para mapabuti ang ibang tao,para mapagaan natin ang bigat ng kasinungalingan na nararamdaman nila, o itu ay para mapasama ang ibang tao na gusto mo ikaw ang bida, ikaw ang dapat pagusapan,ikaw dapat ang magaling? Kung para naman mapabuti ang ibang tao, may mga bagay bagay na dapat nating itago, may mga bagay bagay tayu na dapat gawin, hindi lang para sa kanila, para din sa sarili na natin na alam nating makakabuti sa lahat.

Merun namang ibang tao na nagsisinungaling dahil don siya nabubuhay, yun ang kanyang pinaniniwalaan, na kahit alam nyang mali, ay pilit padin nya itong ginagawa? May mga bagay bagay na hindi naman nangyari ay sasabihin na “ ay itu yung nangyare, ganito, ganito yung ginawa ko, ganito ang sitwasyon, blah blah blah” peru, hindi naman pala? Bakit may ganon? nakakalamon ba ng pagkatao ang pagsisinungaling? Kahit hindi naman ikaw ang paksa ng usapan, gagawa ka ng dahilan para mapansin? kahit nakakasakit kana ng kapwa mo, pilit mong babaliktarin ang istorya para mapabuti ka, at ang ibang tao naman ang mapapasama, na wala namang ginawang masama? Ganun ba dapat? Kelangan bang mabuhay sa kasinungalingan?

Lahat tayu ang nagsisinungaling. Ako, ang daming bagay at mga kadahilan nakong hindi nakapag sabi ng totoo, ang dami ng pagsisinungaling ang nasabi ko, peru hanggat maari, pilit kong binabago ang bagay na dati kong nagawa, pilit kong inaayos ang mga bagay na mali sa akin, hindi para sa ibang tao, kundi para sa sarili ko. Upang para kaya kong respetuhin ang iba, dapat, irespeto ko muna ang SARILI ko. Minsan, para ayokong may masaktan na ibang tao, hindi nalang ako kikibo, dahil hanggat ako’y kikibo, lalong dumadami ang pagsisinungaling ko, ngingiti nalang ako at hindi kikibo. Bakit? Kasi may mga bagay tayung isinasaalang alang. Minsan kasi, mas nanaisin kopang hindi magsalita kaysa makasakit ng kapwa.  O kaya naman, huwag nalang gumawa ng bagay na mali, upang hindi maipalabas na tama. ( gosh, hindi kona ata alam ang sasabihin ko ).

Pero kung minsan pikon kana? Dahil, lagi ikaw ang nasasaktan, ikaw lagi ang napagtutuunan ng pawang kasinungalingan, kelangan mobang patulan? Nahh, hindi nalang, kasi kung gagawin moyun, dinaig mopa ang taong nagsisinungaling, dinaig mopa yung taong walang ginawa kung hindi mag sinungaling, so mas maganda, ngitian mo nalang, at isipin mong may pinag aralan ka, at huwag kang paparis sa kanila. Just SMILE. Kung pikon kana, hingang malalim at isipin muna kung may masasaktan ka. ( may nag payo lang sakin non.. hehehehe ) Kung alam mo naman sa sarili mo na pawang hindi totoo ang sinasabi nila, wala ka dapat ikabahala, DIYOS ang bahala sa kanila.

Lahat ng pagsisinungaling, mabuti man yan o tama, kasinungalingan padin yan. Much better nalang na shut our mouth, para hindi na makasakit pa ng ibang tao. Huwag nating hayaang lamunin tayu ng kasainungalingan, huwag nating hayaan na ang kasinungalingan ang mag ari sa buhay natin, dahil kung ganun, wala ng taong maniniwala sa atin, merun man, siguru ay pareho lang ng ugaling pinapakita natin. Merun man, ay siguro pakitang tao, merun man ay siguro out of 100%   trust, 5% lang ang tiwala satin. Huwag nating hayaang puro kasinungalingan ang buka ng ating bibig, dahil kahit sarili natin, niloloko natin, walang magandang bagay na mangyayari sa buhay natin, dahil nananakit tayo ng ibang tao, kahit hindi totoo, babaliktarin mo.

Maawa tayo sa sarili natin, hindi natin alam, pinagtatawanan na pala  tayong ibang tao, hindi natin alam, alam nila ang istilo natin na mapag linlang, hindi ba tayo nahihiya? Maawa ka, ialis natin ang kasinungalingan sa ating katawan , maawa tayo sa sarili natin, kung gusto nating respetuhin tayo ng iba, irespeto muna  natin ang ating sarili . Kung gusto nating maging huwaran sa ibang tao, tumingin muna tayu sa salamin, tanungin natin ang ating sarili. Tama ba ang mga ginagawa mo? Nakakasakit ba ako ng ibang tao? Tama ba ako’y maging huwaran para sa mga tao? Huwag nating hayaan na kamuhian tayu ng mga kapwa natin. Bagkos, gawin nating ang mga bagay bagay na tama, at higit sa lahat, gawin nating MAKATOTOHANAN ang bagay na ating binibigkas, para walang nasasaktan o napapahamak sa mga KASINUNGALINGAN. 

Ikaw? anu ba ang mga bagay bagay na pawang kasinungalingan na nagawa mo? Lahat tayu nagsisinungaling, pero huwag nating hayaan na lamunin tayu nga KASINUNGALINGAN, at huwag nating  ipagkait ang KATOTOHANAN!

Ang post na ito ay pawang kathang isip lamang, isang blogger na ibinabahagi ang kanyang saloobin sa mga bagay bagay na kanyang nararamdaman, o kaya naman nararanasan. Kaya kung may problema ka sa post na ito, bahala ka sa sarili mo, kanya kanya lang tayo ng opinyon, kaya respetuhan lang yan dude!

Oh man! I love my BLOG! 

I really can’t explain the feelings that I have right now! Yeah, I am soooo much happy, but what if, this is just only a dream???

Well, don’t expect too much! I  might get hurt!

“Balikbayan box”,  ito ang kalimitang tawag natin sa kahon na ipadadala ng ating mga mahal sa buhay galing sa ibang bansa. Ibat ibang bagay na nakalagay, damit, sapatos, aplayanses, at kung anu anu pa para sa mga kamag-anak, sa mga kapit bahay, kaibigan o kung sino sino pa.

Naalala ko nung bata ako,lagi akong nakakakita ng mga malalaking kahon na dumadating sa bahay ng lola ko, sa bahay ng tito ko galing sa ibang bansa, at tinatanong ko sa sarili ko, “ anuba yung mga yon, at bakit sila nagpapadala ng mga ganong bagay? Naisip ko pa noon, na kapag ba nangibang bansa ka, mayaman kana, dahil ang daming pinapadala sa pilipinas na nakalagay sa mga kahon, at ang tawag pa noon ay door to door.  At lagi din akong nakakatanggap ng pasalubong galing sa kanila, sa tita at minsan sa mga kaibigan namin na galing ibang bansa. At naisip kodin na “ bakit sa ibang bansa pa sila bumibili ng mga gamit wala bang ganon sa pilipinas?

Isang araw, may dumating na sulat para sa lola ko, galing sa tito ko na nasa Saudi, masaya ang lola ko dahil sumulat ang anak nya, at maya maya, tinanong ng lola ko “ anak, anu daw ang gusto mong pasalubong galing sa tito amang mo?” . Ang saya saya ko, hindi nako mapakali sa kakaisip kung ano ba ang bilin ko, damit ba? Sapatos na kalimiting bilin sa mga OFW? Pero dahil mahilig akong makinig ng kanta, naisip ko noon na walkman nalang, at dahil yon palang naman ang uso noon. Maya maya, kumuha na ng bolpen at papel ang lola ko at tuloy tuloy na ang aming pagsagot sa sulat ng aking tito. Nakita ko ang lola ko na masaya na malungkot habang nagsusulat, hindi ko naman maitanong sa kanya kung ano ang nararamdaman nya dahil wala sa tabi nya at hindi nya kasama ang anak nya? Dahil wala pa akong masyadong muwang noon. Hindi ko pa noon maitanong kung ano ang pakiramdam ng may mahal na nasa malayung lugar o ibang bansa. Gusto ko ding  tanungin sa tito ko kung ano ba ang pakiramdam kapag nangibang bansa ka? Ano ang mga bagay bagay na nararanasan o kaya naman nararamdaman na malayo ka sa pamilya?

Ilang buwan ang nakakalipas. Magulo sa labas ng bahay, parang may naghihiyawan! Yon pala, dumating na ang tito ko galing Saudi. Ang daming kahon, iba’t iba ang sukat, may malaki, at hndi kalakihan. Excited akong makita ang laman! Alam ko at ramdam ko na excited ang lahat sa laman ng kahon. Baka kasi nandon na ang pinabili ko sa tito ko na walkman. Hindi nako makaalis sa tabi ng kahon, syempre bata, binantayan ko talaga hanggang sa mabuksan kung ano ang nasa loob. Maya maya, tinawag na ang pangalan ko, na parang tumaya ako sa lotto at naghihintay sa resulta kung ako ay nanalo.. haha.

Simpleng bagay, pero ang saya saya ko, na tila ba yoon ang pinakamagandang bagay na natanggap ko noong bata ako. Mula noon, sabi ko sa sarili ko, kapag ako ay lumaki, papangarapin ko ding mangibang bansa, para maranasang makapagpadala ng kahon-kahong gamit sa pamilya ko. At para masagot ang tanong ko sa sarili ko na ano nga ba ang pakiramdam ng nangingibang bansa at malayo  sa pamilya. At dahil hindi naman kami mayaman, at hindi lahat ng bagay nakukuha o nabibili namin, mas lumaki pa ang aking pangarap na mabigyan ng magandang buhay ang aking pamilya bukod sa isa o sampung kahon na maipapadala ko sa kanila.

At dahil sa walang sawa kong humingi ng tulong sa Maykapal, natupad ang aking pangarap na mangibang bansa dahil din sa tulong ng aking tita. Sobrang saya ko, dahil katatapos ko ng kolehiyo, napagbigyan ang aking kahilingan na makapagtrabaho sa ibang bansa, dahil matutulungan ko na ang pamilya ko, at bukod don, matutupad na ang pangarap kong makapagpadala ng “balikbayan box” sa kanila.

Ayan na, may malaking kahon sa harapan ko, nakabukas, tila bagang nagsasabi na” lagyan mo na ako ng laman”. Ready ko ng punuin ng gamit,para mapadala sa Pilipinas. Pero bakit ganon? Parang ayaw mong lagyan, naghahalong lungkot at tuwa ang nararamdaman ko? Parang gusto kong sarili ko nalang ang ilagay ko sa kahon upang makauwi ng Pilipinas. Upang makasama ko na ang aking pamilya, upang mahagkan ko na sila. Akala ko noon, napakadaling maglagay ng gamit sa malaki o maliit na kahon, napakahirap pala, hindi mahirap sa katawan, kung hindi, mahirap sa pakiramdam na sa tuwing ibinabalot mo ang gamit na ibibigay sa kanila, nasasambit mo ang kanilang mga pangalan na na tila bagang nangungulila ka, sa tuwing isusulat mo ang pangalan nila sa supot o sa kapirasong kahon para sa kanila, parang naiisip mo na sana kasama kang uuwi pabalik ng Pilipinas.

Akala ko din noon madaling mangibang bansa, at kapag nandon kana, madaling kumita ng pera. Hindi pala, ang daming bagay na dapat isakripisyo para sa pamilya. Mararanasan mo talaga ang mga bagay na dati ay hindi mo kaya, nandon ang pagtitipid, tamang pag gastos ng pera upang kahit papano tayung mga OFW ay may maipadala sa ating pamilya, upang kahit papano ay mabili natin ang gamit na minsan hindi nila nakamtan. Nandoon ang pakikitungo sa ibang lahi, at pansamantalang pag adopt sa kanilang kultura. Oo, nakaka inganyo pumunta at mag trabaho sa ibang bansa dahil kung iisipin, may ilang trabaho na malaki ang kita kumpara sa Pilipinas, pero hindi lahat ganon, mag sisimula talaga sa mababa hanggang sa makamit mo ang tagumpay ika nga. Pakikitungo sa mga ibang lahi na hindi natin alam kung ano ang nasa isip. Hindi gaya sa Pilipinas na mababait at madaling pakiusapan at pakibagayan ang mga tao. Akala ko din noon na ang mga bagay na pinapadala ng mga nasa ibang bansa ay wala sa Pilipinas, halos lahat pala ay mayroon, sinasabi lang na imported dahil sinabing “binili sa ibang bansa” pero kung iisipin, mas magaganda pa pala ang produkto ng Pilipinas na masasabi nating “imported” talaga dahil gawang pinoy at tatak pinoy!  Naisip ko din na mahirap talagang mangibang bansa, lalo na at nag iisa ka, walang pamilya na dadatnan mo sa bahay, walang kapit-bahay na pwede kang makipag usap, at lalong wala tayong makausap sa ating sariling wika, at mas masasabi nating mas maganda ang kultura nating kinagisnan kaysa sa kanila.

Ang balik bayan box na ating sinasabi ay hindi lang basta kahon na may nakalagay na gamit, sapatos damit o kung anu-ano pa. Kalakip non ay ang walang katapusang pananalangin sa Taas at ating pagmamahal sa ating pamilya at upang maibigay ang mga bagay na ninanais nila. Isang kahon na punong-puno ng pag-asa, isang kahon na punung puno ng pagmamahal sa pamilya. Oo, ito nga ay kahon ng pag-ibig! At isang kahon na pag papaalala na kahit anong mangyari, uuwi at uuwi ako sa bansang aking sinilangan at aking kinilala.

Taas noo ako sa mga OFW na hindi padin kinakalimutan ang ating sariling wika at kahit anung mangyari sa atin hindi pa din natin nakakalimutang umuwi sa sariling bansa  sa kabila ng pag sasakripisyo at pagkahiwalay sa mga mahal sa buhay.

I can’t believe na 2nd year na pala ako sa pag bo-blog, though hindi ako masyadong nakakapag blog but i still consider myself as a blogger, hehehe . 2 months ata bago masundan yung post ko, and actually last july pa 2nd year anniversary ko, sobrang nakalimutan ko talaga, and hindi ko padin naman nakalimutang bumati sa blog ko. hays, i really dont know what to say na, ganitu ata ang feeling kapag hindi na ctive sa blogging, walang ng masabi, wala ng maisip na isulat at wala ng time.

But, i dont want to quit, even once in a while pipilitin kong makapg update, cuz i know babalik din ang dating gana ko sa pag susulat ( feeling writer )

Happy 2nd Year Anniversary to PINKDIARIES!

Hahaha, nagutom ba kayu? Sensya na, em happy kasi, kasi yang mga food nayan madalas ko ng makain ngayon, ang simple noh, peru para sakin, sobrang happy nako kasi nakakain kona yang mga food nayan ng madalas, lalo na kasi luto ng mommy ko,lutong bahay ba.

Iba talaga noh, kapag may kasama kang nanay sa bahay, kasi nararamdaman mo talaga na yung kalinga nya, pag aasikaso nya sayo. Noon, miss na miss ko ang lutong bahay, lalo na lutong pinoy, pagkaing pinoy. Peru simula nung dumating at nakasama ko mommy ko ditu sa Thailand, halos araw araw pagkaing pinoy na ang nakakain ko. Maiiba lang kapag kakain kami sa labas, Thai food naman ang pinakakain ko sa kanya. hehehe.

Kapag kasi magisa sa bahay, minsan parang ayaw ko ng mag isang kumain, kaya minsan hindi kana makakain, minsan naman dahil sa nag iisa ako, hindi ko alam kung anu gustu kong kainin, kung anung masarap bilhin na pagkain ( o baka kasi hindi lang ako masarap mag luto?? hehehe ). Merung pinoy resto. na para makakain ng pinoy food, peru hindi lang din sa malayu , minsan nakakatamad puntahan. Hays.. basta, I’m so happy na I’m with my mother and syempresa lutong pinoy din!

Sobrang tagal ko nadin palang namahinga, halos hindi gumana ang utak ko sa pag susulat. Ang dahil nakapag sulat ako ngayon, ay marahil siguru may naiisip akong gustu kong sabihin. At dahil dyan, hindi koman alam ang patutunguhan ng isusulat ko, ay ayus lang, gustu kolang may masabi at parang gumagana ngayon ang aking isip hindi man tugma tugma ang aking mga salaysay.

Nagkaraoon lang akong idea ulit na magsulat noong nabalitaan kong may namayapang aktor sa abs-cbn na si AJ Perez. Napag nilay nilayan ko na “hiram” lang talaga ang ating buhay,na hindi natin alam kung kelan itu maisosoli natin sa may Likha. Actually, lagi kong naiisip na kelan kaya oras ko? Hanggang kelan kaya ako sa mundo? Nakakatakot peru dapat handa tayu sa maaring mangyare, at hanggang bata pa tayu, gumawa tayu lahat ng tama.

Sa nauusong mga social networking site nayan, halos nakikita natin lahat ng mga krimen, ako, lalo sa facebook, kung anu anung naapload na krimen,kung anu anu talaga na nakakatakot na mga aksidente, na talagang natatakot na ako at napapasaisip na kung ganun kasaklap ang aking pagkawala parang ngayon palang natatakot na ako… hays.. Kung anu anu talaga ang nasa isip ko na hindi dapat. Kasi diba nga, sabi nila kung oras mona, nasan kaman, anu man ang lahi mo, anu mang ang kulay mo anu mang ang ginagawa mo,kapag oras mona oras mona talaga.

Sobrang naaawa talaga ako sa mga batang binabawian na ng buhay, kasi parang hindi pa nila nakikita ganda ng buhay, at kung anu anu pa, peru hays.. uulitin ko nanaman, kung talagang ngang oras mona, oras mona.

Isang “hiram” na buhay na minsan lang natin magagamit, sana sa bawat oras, araw, minuto na nasatin, ay pahalagahan natin, sana magkaroon ng makabuluhang bago natin maisoli sa Kanya.

Isang “hiram” na hindi na natin maaring hiramin kapag ito ay naisoli na.

“Kung may mali po sa mga sinabi ko, ipagpaumanhin nyo”  Salamat po.

My 10 Best films

1. The Blind Side

2. If Only

3. The White Chicks

4. Inside Man

5. The Brave One

6. The Pursuit of Happyness

7. Hachiko

8. Flight Plan

9. Bring it on 1, 2, 3, 4 qnd 5

10. Anna and The King